خبرگزاري ميراث فرهنگي_ گردشگري_ رضا شريعتي:  پالنگان روستايي است كه سنگ به سنگش سخن از قدمتش مي گويند. فرم پلكاني آن اقتدار دوران اردلان‌ها را فرياد مي‌زند و طبيعت بي‌مثالش دل هر گردشگري را مي‌ربايد و او را از هزاران كيلومتر دورتر به پاي آبشارهاي باغ شيخ مي كشاند. آنجا كه ديگر نه صداي ماشين تو را آزار مي‌دهد و نه دود آنها.

از روستا به سمت آبشار راه افتاديم انگار وارد دنيايي ديگر شديم. آنجا كه آسمان برايت ناز مي‌كند و فقط سنگ و درخت و آب را مي بيني كه باهم فرشي از جنس جنگل  هديه مي‌دهند. صداي خروشان رودخانه‌ها, نزديكي آبشارها را زمزمه مي كنند كه با هم يكي شدن را به ما درس مي دهند.

در اين چند سال اخير ورود گردشگر به پالنگان افزايش چشمگيري داشته است. به صورتيكه سازمانهاي مربوطه را وادار كرد تا اقدامات جزيي ولي ناتمام را به انجام برسانند.

وجود استخرهاي شيلات پالنگان هر گردشگري را به خوردن ماهي در آنجا وامي‌دارد ولي  تعدادي از گردشگران نيز فقط لذت شخصي خود را درنظر مي گيرند و ديگر هيچ چيز برايشان مهم نيست.

نمي‌دانم آيا كسي هست كه بگويد مقصر كيست؟ آيا گردشگر به اين شدت محيط را آلوده مي‌كند يا جامعه محلي؟ آيا فردي از مسئولان جوابگوي وجود اين همه زباله در منطقه است؟

كمي از روستا دور مي‌شويم و به طرف آبشارها مي رويم؛ ديگر سطل زباله‌اي نمي بينيم. تابلويي نيست كه به گردشگر بگويد زيبايي اينجا را با خود نبرد و مردم محلي توجيه نشده‌اند كه اگر قرار است از وجود گردشگر سودي عايدشان شود، نبايد مقدمات نابودي منطقه خود را فراهم كنند.

براي حل اين مشكل در پالنگان نياز به فرهنگ‌سازي در ميان طيبعت‌گردانان غيره حرفه‌اي داريم تا آنها استفاده درست از طبيعت را بياموزند و همچنين بايد مردمان بومي را توجيه كنيم كه از محيطي كه برايشان سودآوري دارد نگهداري كنند، در غير اين صورت هيچكس جوابگوي نابودي اين ذخيره خدادادي نخواهد بود.