معرفی کتابچه ایزیرتو (1)
کتابچه شماره یک ایزیرتو در قسمت معرفی نشریات ماهنامه راسان، شماره 15، شهریور 86 صفحه آخر چنین معرفی شده است:
شماره ی اول «ایزیرتو» نشریه ی انجمن دوستداران یادگارهای تاریخی ایزیرتو به چاپ رسیده است. این شماره که به زبان های فارسی و انگلیسی نوشته شده است به «یادگارهای تاریخی بوکان» اختصاص یافته است. در بخشی از مقدمه آمده است: شهرستان بوکان از دیرباز محل سکونت اقوام ساکن در سلسله جبال زاگرس بوده و آثار فراوانی از آنان باقی مانده است. قدیمی ترین آثاری که تاکنون در این منطقه شناسایی شده است، بقایای دوره های نئولتیک، دالما و کلکلوتیک می باشد که آثار فوق در تپه های قره گویز (دالما 4800-4100ق.م)، تپه ی ترکمانکندی (نئولتیک – کلکلوتیک)، تپه ی ناچیت و قره کند (عصر برنز)، گردشین (هخامنشی)، گردتپه (اشکانی و ساسانی) یافت شده است. گستره ی آثار بوکان تا قرون 3 و 4 هجری و دوره ی قاجار ادامه می یابد. در این شماره آثار «قلایچی – قلعه بردینه (قه لا به ردینه) – سد گل سردار – سد حصار بلاغی – حوضخانه بزرگ بوکان (حه وزه گه وره) – مسجد جامع بوکان – مسجد حمامیان – دو آجر لعابدار از تپه ی قلایچی به شیوه ای مستند و علمی معرفی شده است.
در بخشی از معرفی آثار تپه قلایچی آمده است: داخل تالار ستون دار معبد قلایچی قسمتی از کتیبه ای به دست آمده که حاوی 13 سطر به خط آرامی می باشد که توسط پروفسور لومر بدین صورت ترجمه شده است:
هر آنکس که این سنگ یادبود را براندازد، {خواه در ...}
در جنگ یا صلح، هر آنچه آفت
که در روی زمین است خداوند بر سرزمین آن شاه نازل کند
و نفرین خدایان بر او باد
و نفرین خالدی که در زعتر ماوا دارد بر او باد. باشد که هفت گاو ماده
به یک گوساله شیر دهند و سیر نشود. باشد که هفت
زن در یک تنور (نان) بپزند و پر نشود. باشد
که دود آتش (آشپزی) و صدای
آسیاب از سرزمینش رخت بربندد. باشد که خاکش شوره زار شود و
باشد که او/آن را از علف های سمی تلخ تر کند و شاهی که
بر این سنگ یادمان {چیزی بنگارد(؟)} باشد که هداد و خالدی تختش را بر اندازد
و باشد که هداد تندر نیافریند
در سرزمینش و باشد که ...
آرزوی موفقیت می کند
راسان برای گردانندگان و نویسندگان «ایزیرتو»
.