خبرگزاري ميراث فرهنگي_ گردشگري_ رضا شريعتي: معماري پلهاي و خشكه چيني منطقه اورامانات در غرب استان كردستان درحال فراموشي است.
معماري، فرهنگ مردم، نوع زندگي و پوشش مردم اورامانات كاملا بومي منطقه بوده و تا چند سال گذشته هيچ چيزي نشاني از زندگي صنعتي و شهري را نداشت.
اورامانات يعني جادههاي پرپيچ و خم، كوههاي سر به فلك كشيده، فرهنگي متفاوت و معماري زيبا كه سقف يكي، حياط ديگري است.
اينجا بومآور بودن معني واقعي پيدا كرده، چون مردم در تمامي بخشهاي زندگيشان خودكفا و توانا هستند.
در منطقه اورامانات، روستاهاي بسياري وجود دارد كه مردمانش معماري كهني را با دستان پرنقش خود بر دامان طبيعت حكاكي كردهاند و سالهاي متمادي از آن بهره جستهاند؛ در آنجا كه قطعههاي سنگ بدون ملات، با هم يكي شدهاند تا مردمانش را در پناه خود حفظ كنند.
در سالهاي گذشته، مصالحي متفاوت وغيرمنطقي با بافت منطقه در اين ديار كردنشين استفاده شده كه نشان از بيتوجهي به معماري و بافت سنتي آن است.
روستاي اورامان تخت در شهرستان سروآباد و پالنگان از روستاهاي دهستان "ژاورود" از توابع شهرستان كامياران است و اين دو منطقه از لحاظ معماري و گردشگري بسيار حائز اهميت هستند و نياز شديد به توجه مسئولان دارند. زيرا با بيتوجهي برخي از مسئولان زحمات تعدادي ديگر به هدر مي رود.
در بحث گردشگري اين نكته را بايد در نظر گرفت كه سازمان ميراث فرهنگي، صنايعدستي و گردشگري تلاش ميكند نقاطي همچون اين روستاها را معرفي كند تا صنعت گردشگري با وجود اين جاذبهها پررونقتر گردد و اين مهم تا زماني قابل قبول است كه وجود اينگونه روستاها صد درصد از تمام لحاظ حفظ شود.
ولي متاسفانه گروهي از مسئولان دولتي با بيتوجهي به مسائل مختلف ازجمله صدور مجوز ساخت و سازهاي جديد با مصالح غيربومي در بافتهاي سنتي و توجه نكردن به مسائل زيستمحيطي نابودي اين مناطق را روز به روز افزايش داده و موجب تخريب كامل بافتهاي سنتي اين روستاها ميشوند.
افزون بر اين فعاليتها و سرمايهگذاريهاي بخش گردشگري براي اين مناطق بيثمر و بينتيجه رها خواهند شد.
اين سوال مطرح است كه چرا براي منطقه گردشگري كه از لحاظ معماري و طبيعي بسيار متفاوت است تبليغات ميكنند ولي با ساخت و سازهاي جديد و با مصالح بسيار متفاوت، غيربومي و با تخريب محيط زيست به توسعه آن ميپردازند؟
آنجا كه آهن و سفالهاي توخالي جاي ديوارهاي سنگي بيملات را ميگيرند، آيا گردشگر مايل است تا در ميان خانههاي قديمي با ديوارهاي سفالي و آهنهاي زنگ خورده و از محيطي آلوده ديدن كند؟ آيا در چند سال آينده ميتوانيم ادعا كنيم روستاهاي اورامانات داراي معماري متفاوت هستند و با سنگهاي بدون ملات برهم سوار شدهاند؟
در اينجا يا بايد از ميراثفرهنگي و طبيعي اورامانات گذشت يا بايد به شدت با ساخت و سازهاي جديد و با مصالح ساختماني غيربومي جلوگيري كرد.
آيا در آينده مسئولان حاضر، ميتوانند جوابگوي ميراثداران اين مرز و بوم باشند و دلايل از بين رفتن اين ميراث گرانبها را توضيح دهند.